حقیقت عید

حقیقت عید:

عارف وارسته، مرحوم میرزا جوادآقا ملکی تبریزی (رحمه­ الله) درباره حقیقت عید و مفهوم عمیق و والای این روز، چنین می فرماید:

بدان که عید زمانى است که خداوند متعال براى جایزه دادن و بهره‏ مند کردن بندگان از نعمت‌ها، آن را در میان روزها انتخاب مى‌‏کند، تا براى گرفتن خلعت‌ها و عطایا جمع شوند و به همگان اعلام کرده است که به درگاه او روى آورده و با اعتراف به بندگى و آمرزش خواستن از گناهان و عرضه نیازها و آرزوهایشان براى او تواضع نمایند.

خداوند نیز در تمام این موارد به آنان وعده اجابت و اعطایى بالاتر از آرزوهایشان بلکه بالاتر از آنچه در دل بشرى خطور کرده، داده است و دوست دارد در چنین روزى به او خوش گمان بوده و جانب امیدوارى به قبول خداوند و آمرزش و عطاى او را بر جانب ترس از رد و عذابش ترجیح بدهند. و نا امید ورشکسته در این روز از معنى عید غافل و سرگرم آرایش خود براى مردم و کف زدن و شانه کردن مو بوده و از امر مهم درخواست عطوفت و رحمت پروردگار غافل است....

خلاصه خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه عبادت خود قرار داده و بندگانش را در روز عید  فرا خوانده تا براى گرفتن جوایز و هدایا جمع شوند.

 اهمیت روز عیدفطر:

بعد از یک ماه روزه داری و بندگی خداوند، اکنون می‌خواهیم تا عید فطر را به جشن بنشینیم. از این رو بر مؤمن، سزاوار است که چون در مراسم عید شرکت مى‏ کند، به قصد عبرت باشد نه به قصد تماشا؛ تا حال او مانند آنانى که عید خود را بازی و سرگرمی قرارداده اند، نباشد. گفته شده است یکى از هدف‌ ها و حکمت های این عید، به یاد آوردن قیامت و بیم هاى آن است؛ چرا که برخى از احوال عید، شبیه قیامت است و انسان را به یاد آخرت می اندازد.

آگاه باش که روز عید فطر، روز آشکار شدن آثار اعمال ماه رمضان و دادن پاداش عبادت های این ماه است. بنابراین، کسی که در شب عید، به خوبی مراقبت کند، و در رفع تقصیر و کوتاهی های خویش بکوشد، و آنها را جبران نماید، و برای بندگی و عبادت خداوند خود را حاضر کرده و از بندگان نیکو کار خداوند شود، امید است که خداوند متعال هم او را پذیرفته و از الطاف خاص خویش نا امید نسازد و روز عید را، به همان گونه که از بندگان صالح خود می پذیرد، از او هم بپذیرد و بعد از اینکه به تقصیر و کوتاهی خویش در عبادت اعتراف و آنها را جبران کرده، خداوند هم آنها را مورد محاسبه دقیق قرار نداده و او را همنشین بندگان شایسته خود، از گرامیان و شهیدان و صدیقین، گرداند.